Verzorgingshuis

Even geen tijd?

Mirjam en Guus hebben die middag dienst in een van de woonkamers van het verpleegtehuis. Straks gaan ze met een aantal bewoners cake bakken, zoals elke donderdag. Ze staan met hun rug naar de zaal. Daar zitten al een paar bewoners. Sommigen lezen wat, anderen staren wat voor zich uit.

Bij het raam zit Peter, in zijn rolstoel. Veertig is hij inmiddels. Sinds zijn vijftiende kan hij zich nauwelijks nog bewegen. Spreken gaat hem ook steeds slechter af. Te weinig adem. Maar met veel moeite kan hij nog wat knutselen.

Ook vanmiddag is hij ermee bezig. Langzaam, gespannen lijmt hij twee latjes aaneen. Dan valt de lijm uit zijn hand op de grond. Hij kan er zelf niet bij. Hulpeloos zit hij daar. Net op dat moment komt Karin, een ziekenverzorgster, langs. Peter tilt met moeite zijn hoofd in haar richting.

‘Ach, Karin', fluistert hij, ‘wil je me de lijm even oprapen?’
‘Nee Peter, nu even niet. Geen tijd. Mevrouw De Vries van 114 heeft me nodig’.

En Marianne stevent de woonkamer uit. Ze struikelt nog net niet over de lijm. Het hoofd van Peter zakt weer naar beneden. Machteloos.

Guus heeft alles gehoord. Zonder iets te zeggen loopt hij naar Peter en zet de lijm weer op het blad van de rolstoel.

‘Zo, jij kunt weer verder’. En hij maakt even een praatje met Peter over zijn werkstuk.

Terug bij Mirjam, kijkt hij haar vragend aan.

‘Zag je dat? Hoorde je Karin?’
‘Ja, en?’
‘Dat was toch min? Dat doe je toch niet?’
‘Ja, en?'
‘Zo ga je toch niet met mensen om? Moeten we daar niet iets van zeggen?’
‘Misschien, maar je weet hoe Karin is.’
‘Ja, precies. Als het nu de eerste keer was. Ze moest zelf maar eens in een rolstoel zitten en bijna niks kunnen.’
‘Helemaal waar. Maar wat doe je eraan? Het haar zeggen?’
‘Of het voorleggen aan het hoofd ?

R. Schrauwen